است و شرط برقرارى امامت را در خاندان او چنين بيان مىدارد : ( اى ابراهيم ما ترا پيشواى مردمان قرار داديم ، ابراهيم گفت اين امتياز را در دودمان من هم مقرر فرماى خداوند فرمود پيمان ما بستمكاران نرسد ) « 1 » ( 1 ) مفسران مىگويند كه منظور از پيمان خداوندى امامت است و امامت همان خلافت ، « 2 » پس هر كس كه ستم كند نبايد بمقام خلافت برسد ، اين ستم در هر مرحله‌اى از حيات باشد فرق نمىكند ، چه به خودش و چه به ديگران « 3 » اسلام اهتمام فراوانى دربارهء خلافت مسلمين ابراز داشت ، تا كسى پيشواى مسلمانان شود كه نمونهء كاملى از عدل و حق و رمز بزرگى از دادگرى و برترى باشد و مصالح امت مسلم را به خوبى رعايت كند و پيروزيها و بزرگواريهاى روشنى را در زمينهء مجتمع مسلمان تحقق بخشد و چنين صفات بارز و مشخصات دقيق و عظيمى در مسئلهء پيشوائى اسلامى جز در خاندان پيامبر پيدا نمىشود ، دودمانى كه به ارادهء خداوند ، هر گونه پليدى از انديشه و عمل و اخلاق آنها بدور است و خداوند پاك و پاكيزه‌شان ساخته و پيامبر ، آنها را موازى با قرآن كريم دانسته است و چون هرگز باطل از پيش و پس بر اين كتاب عزيز وارد نمىشود ، خاندان رسول هم از رخنهء هر گونه بطلان و گناهى در امانند . آنها بگفته پيامبر كشتى نجات و پناهگاه مردمند و اين بر اهميت

--> ( 1 ) - سورهء بقره آيهء / 24 و 1 ( 2 ) - مجمع البيان ( 3 ) - ظلم بنفس مثل سجده در برابر بت و ارتكاب گناهان ، علماى شيعه از اين آيه به شايستگى حضرت على استدلال كرده‌اند زيرا آن حضرت بر خلاف ساير خلفا ، قبل از ظهور اسلام هم در برابر بتان سجده نكرد